Άρθρο του πρώην υφυπουργού Εξωτερικών και βουλευτή Α' Θεσσαλονίκης του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννη Αμανατίδη για τις κυβερνητικές ακροβασίες και τους συμβιβασμούς Μητσοτάκη, με φόντο την κλιμάκωση της έντασης στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, την επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια στο Ιόνιο και τις συμφωνίες οριοθέτησης των ΑΟΖ με την Ιταλία και την Αίγυπτο. 
«Στην πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή, για τη συμφωνία οριοθέτησης της ΑΟΖ της Ελλάδας με την Ιταλία, ο ΣΥΡΙΖΑ εκτιμώντας ότι αυτή αποτελεί –παρά τους σημαντικούς συμβιβασμούς στους οποίους βασίζεται - θετικό βήμα για τη χώρα, ψήφισε υπέρ.
Κάλεσε όμως την κυβέρνηση να προβεί άμεσα σε επέκταση των χωρικών υδάτων στο Ιόνιο στα 12 ναυτικά μίλια με προοπτική επέκτασης νοτίως και ανατολικά της Κρήτης ανάλογα με τα εξελίξεις.
Ο Μητσοτάκης προχώρησε στην ίδια συνεδρίαση της Βουλής στην αναγγελία της επέκτασης στο Ιόνιο μέχρι το ακρωτήριο Ταίναρο. Η πρώτη αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ο χαρακτηρισμός καλοδεχούμενη.
Ωστόσο, πρέπει να θυμίσουμε ότι τον Οκτώβριο του 2018, όταν είχε προαναγγελθεί η επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης της χώρας από τους Οθωνούς μέχρι τα Αντικύθηρα και ακολούθως σε διευρυμένη σύσκεψη στο ΥΠΕΞ αποφασίστηκε η κυβέρνηση Τσίπρα να προχωρήσει στην σταδιακή επέκταση των χωρικών μας υδάτων αρχίζοντας από το Ιόνιο με νόμο, που σήμαινε διάλογο με τα πολιτικά κόμματα και σύγκληση του ΕΣΕΠ, η ΝΔ με κορυφαία στελέχη της έκανε λόγο για μειοδοσία και μοίρασμα της χώρας στα δύο.
Τι ανάγκασε λοιπόν τον κύριο Μητσοτάκη να προβεί σε αναδίπλωση και η προδοσία του 2018 έγινε επιτυχία το 2020;
Κατά τη γνώμη μου ήταν η ισορροπία που θέλησε να πετύχει με την ακροδεξιά συνιστώσα του κόμματός του, που τον ανάγκασε να προβεί σε αυτή την εξαγγελία, προκειμένου να κοπάσουν οι αντιδράσεις των στελεχών της για τη συμφωνία που έκανε η κυβέρνηση για μερική οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Αίγυπτο.
Φαίνεται πως ο πρωθυπουργός εξακολουθεί να μην παίρνει τα μαθήματα από τα παθήματά του και συνεχίζει να λαϊκίζει και να ενεργεί με επικοινωνιακούς όρους, ακριβώς όπως έκανε όταν ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης για να πάρει την εξουσία.
Η έλλειψη όμως συνεκτικής εθνικής στρατηγικής είναι πλέον εμφανής. Έτσι εξηγείται πώς ο κ. Μητσοτάκης άλλα έλεγε το 2018 κι άλλα μας λέει τώρα. Ο νεοπατριωτισμός του δεν είναι τίποτε άλλο πέραν από μία ακόμη άσκηση ισορροπίας πάνω στο τεντωμένο σκοινί που κρατά από τη μια πλευρά της ΝΔ η ακροδεξιά της συνιστώσα».
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Τα Νέα» στις 28 Αυγούστου 2020.