Του Γιάννη Αμανατίδη Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ- ΠΣ Α’ Θεσσαλονίκης
Η ελληνική οικονομία αναπτύσσεται, η ανεργία υποχωρεί και οι επίσημοι δείκτες βελτιώνονται. Αυτά μαθαίνουμε από τα δελτία Τύπου από του Μαξίμου και τα Υπουργεία. Μόνο που η οικονομία, η πραγματική οικονομία είναι το ποσό που απομένει στον πολίτη, αφού πληρώσει το σούπερ μάρκετ, το ενοίκιο, το ρεύμα, το νερό και τη μετακίνησή του. Και εκεί η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική, από αυτή που μας παρουσιάζουν. Από το 2020 έως σήμερα τα τρόφιμα έχουν ακριβύνει περίπου 35%, η στέγαση μαζί με το νερό και την ενέργεια 40% και οι μεταφορές 34%. Μόνο τον Ιούλιο, σε σύγκριση με έναν χρόνο πριν, το συνολικό κόστος στέγασης και ενέργειας αυξήθηκε κατά 8,8% και οι μεταφορές κατά 7,4%. Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το πρώτο τρίμηνο του 2026, το πραγματικό κατά κεφαλήν εισόδημα στην Ελλάδα μειώθηκε κατά 3,6%. Είναι η 6η μείωση τα τελευταία 9 τρίμηνα και η μεγαλύτερη πτώση μεταξύ των χωρών για τις οποίες υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία. Η ακρίβεια εξανεμίζει το εισόδημα. Και οι βασικές πηγές της έχουν ονοματεπώνυμο: Ενέργεια και στέγη. Η αντιμετώπισή της μπορεί να γίνει με μείωση των έμμεσων φόρων, ενίσχυση του εισοδήματος, επαναφορά της ΔΕΗ υπό δημόσιο έλεγχο, έλεγχο και ρύθμιση της ενεργειακής και τραπεζικής αγοράς, πλαφόν στο ποσοστό κέρδους των καταναλωτικών αγαθών και φορολόγηση των υπερκερδών, καθώς και ένα μεγάλο πρόγραμμα κατασκευής χιλιάδων κοινωνικών κατοικιών. Η νέα φτώχεια δεν περιορίζεται στο κοινωνικό περιθώριο. Έχει εγκατασταθεί μέσα στην εργασία, στη μικρή επιχείρηση, στη σύνταξη, ακόμη και σε νοικοκυριά που μέχρι πριν από λίγα χρόνια θεωρούνταν μεσαία τάξη. Το 27,5% του πληθυσμού βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Δυστυχώς, δεν πρόκειται για στατιστικό λάθος. Είναι το φυσικό αποτέλεσμα μιας οικονομίας, όπου το κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε όρους αγοραστικής δύναμης παραμένει στο 68% του ευρωπαϊκού μέσου όρου, ενώ οι τιμές βασικών αγαθών έχουν πλησιάσει ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, ξεπεράσει τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές, σύμφωνα με την EUROSTAT. Πρέπει να σημειώσουμε εδώ, ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει ορίσει ένα κοινό χρηματικό ποσό αξιοπρεπούς διαβίωσης. Και είναι απολύτως σωστό στατιστικά και κοινωνικά. Έχει ορίσει, όμως, την αρχή: επαρκές εισόδημα και πραγματική πρόσβαση σε τροφή, κατοικία, υγεία, ενέργεια και βασικές υπηρεσίες. Ως μέτρο χρησιμοποιεί είτε το όριο κινδύνου φτώχειας, δηλαδή το 60% του εθνικού διάμεσου διαθέσιμου εισοδήματος, είτε την αξία ενός καλαθιού αναγκαίων αγαθών και υπηρεσιών. Για την Ελλάδα, το πρώτο κριτήριο δεν αρκεί. Όταν το διάμεσο εισόδημα είναι ήδη χαμηλό, το 60% του απλώς μετρά πόσο κάτω από μια γενικευμένη στενότητα βρίσκεται κάποιος. Δεν του εξασφαλίζει αξιοπρεπή ζωή. Η φτώχεια,τελικά, δεν αντιμετωπίζεται μαθαίνοντας τον πολίτη να ζει με λιγότερα ούτε μοιράζοντας ένα ακόμη εποχικό επίδομα (γνωστό αγγλιστί και ως pass). Αντιμετωπίζεται όταν η εργασία, η σύνταξη και η κοινωνική προστασία επιτρέπουν στον άνθρωπο όχι απλώς να επιβιώνει, αλλά να ζει με αξιοπρέπεια και να συμμετέχει επί ίσοις όροις στην κοινωνία. Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Πολιτική”
Πηγή: https://myportal.gr/i-oikonomia-ton-arithmon-kai-i-koinonia-ton-logariasmon/